wieczornica

remont

cmentarz

 Przeżywając liturgie Wielkiego Piątku stawiamy sobie zasadnicze pytanie, które postawił już prorok Izajasz: „Któż uwierzy temu, cośmy usłyszeli?” (Iz 53,1a). Kto potrafi pojąć to, co dokonało się na Golgocie, kiedy Jezus umierał na krzyżu? Co jest koniecznie potrzebne w odkryciu pełnej prawdy o nowym stworzeniu, aby nie zatrzymać się tylko na tym co zewnętrzne; na wzruszeniu spowodowanym rozważaniem okrutnych udręk, jakie spotkały Jezusa, o których pisze bardzo wyraźnie Izajasz w dalszych wersetach swojej Pieśni (por. Iz 53,7-10a)? Odpowiedź na te pytania jest bardzo prosta. Tylko człowiek, który się nawrócił, potrafi pojąć, co się stało podczas męki i śmierci krzyżowej Chrystusa. Tylko człowiek, który otworzył swoje serce na słowo Dobrej Nowiny o zbawieniu, potrafi zrozumieć i rozradować się prawdą, że Jezus Chrystus „poniósł grzechy wielu i oręduje za przestępcami” (Iz 53,12c). Tylko ten, kto swoje serce otworzył na Bożą miłość, potrafi pojąć nowy porządek i nowe prawo, które Chrystus przyniósł na ziemię, czyli porządek i prawo miłości, która „nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego” (1 Kor 13,5)**.
 Autor Listu do Hebrajczyków zachęca nas, byśmy trwali mocno w wyznawaniu wiary, gdyż w Jezusie Chrystusie otrzymaliśmy arcykapłana wielkiego, który może współczuć naszym słabościom, gdyż sam został doświadczony we wszystkim na nasze podobieństwo, z wyjątkiem grzechu (por. Hbr 4,14-15). To świadectwo naszej wiary będzie mocniejsze i bardziej skuteczne, gdy przybliżymy się z ufnością do tronu łaski, aby otrzymać przebaczenie i znaleźć stosowną pomoc do wypełnienia otrzymanego zadania (por. Hbr 4,16). Nasze świadectwo wzmocni się też bardzo wtedy, gdy jak Chrystus nauczymy się posłuszeństwa przez znoszone cierpienie. Dzięki swej uległości wobec Bożego słowa, razem z Chrystusem możemy doświadczyć, że zostaliśmy wysłuchani (por. Hbr 5,7-8). Niech trwanie przy Jezusie Chrystusie umęczonym i ukrzyżowanym pozwoli nam zrozumieć ogrom Bożej miłości i pobudzi nas do dawania świadectwa wiary i miłości w codziennym postępowaniu.

Ks.Jan Mikulski


______________________________
 ** „Wierzyć w świętość Kościoła, to nie znaczy wierzyć w doskonałość naturalną człowieka, ale wierzyć w dar Chrystusa: w ów dar, który dziedziców grzechu czyni dziedzicami świętości”. Jan Paweł II, Modlitwy i rozważania, dz. cyt. s. 122.